40dagentijd

Van Aswoensdag tot Paaszondag

Nee, nu even niet!

Je kent het wel; zo’n week waarin je de stoeptegels van je eigen voordeur niet meer herkent. Je bent nauwelijks thuis geweest of kwam in het donker thuis waar je in de ochtend voor de zon opkwam al in je auto zat naar je werk. Dan op je werk aangekomen wordt er van alles van je verlangd en het liefst willen ze dat je dit aflevert met een dikke glimlach en in je beste kostuum.

Daarna kom je thuis en heb je in je hoofd al vijf keer een lijstje gemaakt met wat je allemaal wilt doen, want het is dan eindelijk vrijdag avond en je weekend begint!

Ik haal de post-it uit mijn zak en kras wat taken door wanneer ik met een boodschappen tas op de bank neergeploft ben. Doodmoe, maar content dat er eindelijk wat taken doorgekrast kunnen worden. Mijn ogen gaan de woonkamer rond en ik zie spinnenwebben langs de pijpen van de verwarming lopen. Ik zucht, pak de pen weer tevoorschijn en schrijf er weer een taak bij op het rommelige papiertje. Ik kom met veel tegenzin weer van de bank af om de boodschappen op te ruimen.

Wanneer dit gedaan is, loop ik terug naar de bank maar bedenk ik me dat ik zo alweer naar vriendlief ga. Ergens in mijn achterhoofd komt dat stemmetje van mijn ouders naar boven sluipen als een worm in de modder. ‘Denk je een beetje aan jezelf? Nee is ook een antwoord hè?’ Ik schud het weg, en alsof het regent slipt de worm weer dieper terug in de modder. ‘Het is vrijdag, dit betekent weekend en fun!’

De woorden zijn een stuk overtuigender dan mijn lichaam wanneer ik met veel moeite mijn trap beklim. Als een masker doe ik mijn leukste jurkje aan en tuit ik mijn lippen om er een rode lak op te smeren. Tevreden met het resultaat loop ik de trap weer af en trek ik mijn schoenen aan.

Eenmaal terug in de woonkamer vind ik daar mijn post-it die mij intimiderend aankijkt. Ik trek een triomfantelijk gezicht alsof ik mijn rivaal vernederend uitlach, pak het briefje tussen mijn vingers en als het propje de grond raakt, zit ik op de fiets richting het dorp.

‘Klaar nu. Ik heb weekend en dit weekend doe ik even helemaal niets. Dit weekend kom ik eindelijk tot rust!’ Het is een heerlijk bevrijdend gevoel. Alsof ik zojuist de volledige controle heb teruggenomen over mijn leven. Mijn onderbuikgevoel is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor euforische vlinders.

Ik drink een extra wijntje en geniet van de avond, want ik weet dat dit mijn weekend wordt en niemand weerhoudt mij ervan om dat moment te pakken. Heerlijk en in mijn ogen ook zó verdiend.

Dan gaat zaterdagochtend vroeg de telefoon. Mijn vriendinnetje ligt met hevige pijn in het ziekenhuis. Ik ben klaarwakker en sta naast het bed in een paar minuten. Zonder na te denken ren ik naar mijn kast en nog geen vijf minuten later sta ik onderaan de trap, loop ik de woonkamer in en pak ik mijn autosleutel.

Op de vloer loert mijn papieren rivaal verfrommeld naar mij. Ik hoor de post-it denigrerend fluisteren: ‘Zie je nou wel? Je hebt geen controle. Zo zit het leven nou eenmaal in elkaar, maar ga nu maar, doe wat er van je verwacht word!

Ik verbijt het nijdig. Dit is anders, dit is mijn vriendinnetje die mij nodig heeft. Ze ligt in het ziekenhuis, ik kan toch niet tegen haar zeggen; ‘Nee, nu even niet!?’

Of wel?

(c) Chloé

Verder Bericht

Vorige Bericht

3 Reacties

  1. Marion 16 maart 2018

    Super dat je toch gaat naar die vriendin maar soms is er ruimte om toch voor jezelf te kiezen want je kan pas goed voor een ander zorgen als het met jezelf ook goed gaat. Als jij instort kun je niets meer. Dat zagen we vaak op mijn werk. Familie zat dagen aan het bed op de ic. Als de patiënt wat opknapte en dus bezoek harder nodig had was de familie ingestort…..

  2. Dineke 16 maart 2018

    Ha Chloé, een wijs mens zei ooit tegen mij: “Doe wat je moet doen.”
    Dat lijkt niets op te lossen, maar toch is het een goede raad. Want eigenlijk weet je best wat je moet doen: naar die vriendin!
    Ik hoop dat ze snel opknapt!

  3. Efrim 23 maart 2018

    Lekker verhaal Chloé! Ik denk dat ik mijn volgende college even skip.

© 2018 40dagentijd

Thema door Anders Norén