Mooi zeg!

Ik vind het best moeilijk om iemand een compliment te geven. Stom he. Ik ben erachter gekomen hoe dat komt. We deden thuis niet aan complimenten. Voorbeeld? Op mijn eindlijst van school stonden tot mijn verbijstering 5 negens. ‘Pas maar op dat je niet naast je schoenen gaat lopen’, zei iemand die dat zag, met een bezorgde blik. ‘Vijf negens, doe even normaal, hartstikke goed joh!’, en dan een klap op de schouder – zoiets zeiden ze toen niet, de mensen om me heen. En ik zag wel dat mijn moeder er trots op was, maar dat woord, trots, dat gebruikte je niet zomaar, toen. Lang geleden zeg…

[wpdevart_youtube]9vlVAffIeUc[/wpdevart_youtube]

Zie je hoe mooi mensen worden als ze een compliment krijgen? Ze gaan stralen. En degene die het compliment geeft? Tja, daar moet je haast wel van houden.

In de basis van het Joodse geloof zit de gedachte: het is goed dat een mens op een dag minstens zeven keer – liever nog 70 keer – ‘brache’ zegt, ‘gezegend, God!’, ‘dank U, lieve Heer!’ Bij alles wat je geniet, kopje koffie, snoepje, een zonnestraal in je gezicht, dat je toch net de bus haalt, dat je lief zó naar je kijkt, dat je ondanks dat je je beroerd voelt toch even kunt lachen… Een soort compliment geven aan God? Of aan jezelf? Of, dat het een rondedansje wordt, van je goede gedachte met de goede God, die geen mens ooit gezien heeft?

De 40 dagen is een mooie tijd om te oefenen in brache zeggen, complimenten delen, een lofspreuk zeggen. Let maar op: als je de dag begint met een goede zin krijgt de hele dag een mooi gezicht.

Gezegend God, om licht en liefde, om leven, om een huis, een bed, dat ik kan opstaan, en de tijd heb om daar bij stil te staan. En nu ga ik weer verder. Dag!

(c) Roel Bosch

Heb je helemaal tot hier gelezen? Goed gedaan!