Categorieën
2016

Bespaar me je verdriet

‘Wij zijn thuis niet zo gewend om te vertellen wat je bezighoudt. We praten niet zo makkelijk over wat we voelen’, vertelde Kasim mij. Hij is 16 jaar. ‘Zeven jaar geleden overleed mijn broertje aan kanker. Ik had het helemaal niet zien aankomen. Hij was wel ziek, maar mijn ouders wilden me dat niet vertellen omdat ze het me wilden besparen.

De bedoeling was goed: om mij te beschermen had niemand me gezegd hoe ziek hij was. Dus voordat hij overleed, heb ik er nooit met mijn ouders over gepraat. En daarna ook niet. Niet in het begin, en niet na een jaar. We wilden elkaar denk ik sparen, omdat we allemaal zoveel verdriet hadden. En het laatste wat je wilt, is je ouders verdriet doen want zij hebben het toch al zo moeilijk. Natuurlijk valt zijn naam wel eens, maar alleen als we leuke en gezellige  herinneringen ophalen. Over ons verdriet praten we niet. We hebben het onderwerp begraven. Het lijkt of we ons leven gewoon doorleven, maar ondertussen…’

Ik hoop dat jij iemand hebt om over je verdriet te praten.

© Dineke Spee

PS: Meer info over rouwverwerking vind je hierWil je vertrouwelijk reageren? Bel met Sensoor of kies e-mail voor contact met mij.

Één reactie op “Bespaar me je verdriet”

Wat een verhaal. Ik denk niet dat Kasim de enige is. Veel mensen praten niet. Het kan lastig zijn. Vooral als je wilt weten wat er aan de hand is met een persoon, maar ze je de details willen besparen.

Reacties zijn gesloten.