De speler die het niet pikt

Perry haalde de bal van de achterlijn om de corner te gaan nemen. Toen bleef hij staan en liep hij naar de scheidsrechter toe, weer het veld op. Supporters van de thuisclub hadden hem getreiterd met apengeluiden, racistisch gedoe. ’Zo kan ik toch niet verder?’ Z’n assistentcoach riep van de kant dat de scheidsrechter er iets aan moest doen. Maar de coach kreeg rood en de keeper mocht een doelschop nemen.

Toen gingen ze van het veld, alle 22. Zo wilden ze niet verder spelen. Een dag later was de wereld omgedraaid. Perry had gelijk. Zijn voorzitter steunde hem bij het doen van aangifte. Zijn coach had gezegd dat het idioot was dat ‘we ons op dit niveau hierover druk moesten maken’, en hij bedoelde: dat je stomme racisten hebt bij die grote teams in het westen, dat moeten zij weten, maar hier, in Harkema en Staphorst, weten we toch wel beter? Op dit niveau, hier, waar we mensen als mensen zien, en waar Perry er één is van bij ons in de selectie, hier doen we dat toch niet?

[wpdevart_youtube]P-LpmRafCXw[/wpdevart_youtube]

Er is een gedachte dat je altijd aardig en lief moet zijn. Je moet het maar over je laten komen. Niet protesteren. Gelovige mensen hebben daar misschien nog wel meer last van. ‘Ik wens te zijn als Jezus, zo nederig en zo zoet’, was vroeger een versje. Dat zingen we nu niet meer, maar het zit er soms nog diep in. Maar Perry stond op. En Nelson Mandela. En Rosa, en nog wel veel meer andere mensen. Want Rechtvaardigheid mag niet ondergeschoffeld worden. Als ik niet opsta, wie wordt dan het volgende slachtoffer?

Wel even schrikken voor de voetbalbond. Nu kunnen ze opeens niet langer doen alsof ze het niet gehoord hebben, die oerwoudgeluiden. Nu moeten ze er ook iets van zeggen in Den Haag, en Amsterdam, en Utrecht. Die ene lastpost, die ene speler die het niet neemt, brengt een bal aan het rollen.

Welke bal zal ik aan het rollen brengen?

© Roel Bosch