Categorieën
2022

Je thuis voelen

Waar iemand zich thuis voelt is voor iedereen verschillend. Voor de één zal dat letterlijk de plek zijn waar hij woont. Voor de ander misschien midden in de natuur. Een derde voelt zich het meest thuis op een festival en de vierde voelt zich thuis als hij naar Santiago loopt.

In mijn werkzame jaren bij een organisatie voor dak- en thuislozen hadden wij het vaak over “je thuis voelen”. Onder elkaar als collega’s, maar ook met onze gasten in het sociaal pension. Zij hadden een dak boven het hoofd, maar wij noemden hen thuisloos. En hoe hard wij het ook wilden of probeerden, soms (misschien zelfs vaak) bleven zij hun hele leven thuisloos. Gedreven door de missie om samen “de extra mijl te gaan” wilden wij graag dat zij een huisje, een boompje en een beestje kregen. Ervoor zorgen dat iemand zich thuis voelt is echter niet altijd gemakkelijk. Het kan soms zo simpel lijken: zeggen dat iemand alle kasten open mag trekken, de schoenen uit mag doen, de voeten op tafel mag leggen, altijd mee mag eten, zich welkom mag voelen. Je thuis voelen heeft echter wellicht veel meer te maken met een keuze die men maakt. Een ander kan de randvoorwaarden voor je scheppen, een dak boven jouw hoofd geven, je te eten aanbieden, zorgen voor warmte en veiligheid. Zelf heb jij invloed of jij je thuis kunt of wilt voelen.

Het zijn zomaar wat gedachten die mij de laatste tijd bezighouden. Kijkend naar alle acties voor Oekraïners. Deze zijn natuurlijk in eerste instantie gericht op de broodnodige hulp. Een dak boven het hoofd, eten, drinken en een veilige plek om te zijn. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat deze vluchtelingen zich thuis kunnen voelen in Nederland. Plotseling ontheemd. Vervreemd van huis en haard. Weg van alles wat bekend was en nu in Nederland (of waar dan ook) moeten landen. De keuze om weg te gaan van hun eigen plek heeft voorrang gekregen, omdat die plek onveilig is. De plaats waar je terechtkomt (als je dat al van tevoren weet) is daaraan ondergeschikt. En of men zich daar thuis zal voelen? Dat maakt eigenlijk niet uit.

Ik stopte met mijn werk bij het Leger des Heils. Mede omdat ik twijfelde of ik wel moest willen dat een ander zich thuis zou voelen. Mag de ander dat niet zelf bepalen? Moet hij niet zelf bepalen waar hij zich thuis voelt of waarmee hij zich thuis voelt? Was ik niet met al mijn goeddoenerij alleen mijn eigen ego aan het strelen? Probeerde ik de ander toch niet stiekem te bekeren? Liet ik de ander wel echt in zijn waarde? Ik twijfelde of ik graag mijn keuze voor het “juiste leven” op wilde dringen aan een ander. Inmiddels kijk ik met mildere ogen. Naar mijzelf en naar hulpverlening.

Toen Jezus gevangen werd genomen, had hij weinig keus. Overgeleverd aan de grillen van het volk. Misschien hopend op een wonder of op een enkel gebaar wat Hem warmte zou geven. Op Zijn lijdensweg kwam Hij zeker mensen tegen die de keus maakten om hulp te verlenen. Door Zijn voeten te zalven, voor Hem te bidden, voor Hem op te komen, bij het kruis te waken en ook door ervoor te zorgen dat Zijn lichaam werd begraven.

Terwijl een ander zich niet thuis wil, kan of hoeft te voelen, hebben jij en ik wel een keuzemogelijkheid. Hoe wij hulpverlenen, hoe wij praten, hoe wij onze talenten gebruiken, hoe wij luisteren, hoe wij kijken, hoe wij eten geven, hoe wij onze vreemdelingen (in de breedste zin van het woord) benaderen, hoe wij … Vul zelf maar in…

Laten wij vooral ruimte houden voor de ander. Ruimte zodat hij of zij zelf de keus mag maken om zich thuis te voelen. Waar dan ook, met wie dan ook en op welke manier dan ook.

-Heidi

4 reacties op “Je thuis voelen”

Wat een mooi indringend en indrukwekkend stuk. Dank voor het delen van je verhaal en gedachten.

‘iedereen een huisje, een boompje, een beestje willen geven’, hbb, mooie typering. Ik moet denken aan een spiritual, uit de Afr0-American cultuur – over je ’thuis voelen’ gesproken. ‘I can’t feel at home in this world anymore’. Het idee dat we allemaal pelgrims zijn, onderweg, is een goede tegenhanger tegen dat hbb-gedoe. Ik heb zo een gesprek met iemand van de Assyrische kerk. Zal eens vragen of hij zich ’thuis’ voelt, en waar en hoe.

Ik moet denken aan een liedje van Gerald Troost ‘Ik ben een vreemdeling, ik voel me nergens thuis’ (https://www.youtube.com/watch?v=WHIvPzR2HEc). Aan de mensen uit mijn jeugd die geen huis wilden kopen, enkel huren, omdat ze geen bezittingen op aarde wilden vergaren. Nu al leven in het beeld van een ultieme toekomst. Ook daar kun je wat van vinden.

Niet teveel invullen voor de ander, en toch nabij zijn… dat spreekt me wel aan.

Reacties zijn gesloten.