Categorieën
2022

Zwerfvuil

Zwerfvuil, niet alleen op straat, ook in de natuur. Ergernis. Ik begon met opruimen, eigenlijk alleen in het bos, waar niemand me zag. Waarom? Was het schaamte? Ik wil geen uitslover zijn. Allerlei gedachten kwamen voorbij: waarom doe je dit, laat ieder zijn eigen zooi opruimen, het is onbegonnen werk. Zo af en toe liep ik met mijn plastic zakje langs de openbare weg. Speurend naar glas en blik. Het voelde ongemakkelijk. Waar het opruimen in het bos voldoening begon te geven kwam midden in de bewoonde wereld de twijfel weer opzetten. Wat denken mensen wel van mij. Dit moet de gemeente toch bijhouden. Voel ik me soms te goed om rommel van anderen op te rapen. Deze gedachten bleven prikken en steken totdat ik andere vuiloprapers tegenkwam. In alle rust en zo te zien ook met plezier vulden zij hun afvalzak. We hebben een praatje gemaakt. “Wij doen wat we kunnen en dat geeft voldoening”. Ik had bewondering voor deze mensen. Voor mij waren zij een voorbeeld. Zo kan het dus ook. Sindsdien heb ik een klein stukje openbare weg geadopteerd en probeer dat schoon te houden. In alle rust, zonder ergernis en in de wetenschap dat ook ik voor anderen een voorbeeld kan zijn.

-Tineke

5 reacties op “Zwerfvuil”

wat herkenbaar, ik doe het ook in een deel van de straat
en heb zelfde soort gedachten gehad

Jullie zijn een voorbeeld voor mij om af en toe ook wat vuil op te ruimen maar vanzelfsprekend is het nog niet !

Fijn om te horen dat ik niet de enige ben die zich schaamt. Je kunt een kleine manieren al goed doen Ik raap vuil onder het joggen. Ik loop daar dan met chipszakken en bierblikken en als ik mensen zie kijken naar die spullen in mijn handen zeg ik: “Tja je hebt energie nodig om het vol te houden”.

Herkenbaar. Ik deed het ook met gemengde gevoelens. Maar laatst zag ik iemand met een hesje van “Schoon” en nu doe ik dat ook aan. En nu denk ik andersom, ben ik trots dat ik niet te goed ben om andermans vuil op te ruimen. Doet me denken aan de voetwassing…

Die schaamte is heel herkenbaar. Van de week nog een bankje ontdaan van blikjes; dat voelde vies (zeker met Simon erbij), maar daar dan gaan zitten was me te vers vies. Vrij gemaakt voor onwetende passanten na ons denk ik dan maar. Jongeren die troep weggooien of laten liggen, dan kan ik nog denken: dat is een fase. Volwassenen die peuken klakkeloos weggooien: kom op, dat is toch een rare gewoonte? Roken is al vies, maar dat kleine schepje er bovenop waar je echt niets of niemand een plezier mee doet… Grrr!

Reacties zijn gesloten.