Categorieën
2018

Slapeloze nachten

Ik dacht laatst terug aan het gevoel dat ik zo’n 3 jaar geleden had toen ik me voor de opleiding, die ik nu aan het doen ben, inschreef.

Ik had me ingeschreven, een kamer geregeld in Nijmegen en al m’n spulletjes besteld toen ik slapeloze nachten kreeg. Slapeloze nachten van angst. Zou ik wel slim genoeg zijn? Wat als ik het niet haal? Dat waren vragen die door m’n hoofd spookten op dat moment.

Maar waarom zou ik niet slim genoeg zijn? Waarom zou ik het niet halen? Mijn vader zei dat ik het gewoon moest proberen want: niet geschoten is altijd mis. De wijze woorden: ‘als je het niet haalt, heb je het tenminste geprobeerd want als je het niet probeert weet je nooit of je het gehaald zou hebben’ kwamen uit zijn mond. Ik ben dankbaar dat ik hier toentertijd naar geluisterd heb en vooral ook dankbaar dat ik deze kans heb gekregen.

Wat ik hiermee duidelijk probeer te maken is dat je jezelf nooit moet onderschatten, je af en toe (lees: vaak) best trots op jezelf mag zijn en voornamelijk dat je alles kunt bereiken wanneer je er 100% voor gaat.

Wanneer was jij voor het laatst trots op jezelf?

(c) Joscha

Categorieën
2018

Aardedonker

We zijn altijd op zoek naar licht. In ons deel van de wereld zijn we blij als de zon hoger komt, langer schijnt. Nu de lente aanbreekt schakelen we graag naar ‘zomertijd’*, om ’s avonds wat langer van licht en warmte te kunnen genieten. Duisternis en kou, da’s niks voor ons.

Als de zon overdag verdwijnt, zoals bij een zonsverduistering, is de hele mensheid op z’n minst gebiologeerd door dit verschijnsel, soms zelfs in grote paniek. Het zit diep: zonder zon geen leven op aarde.

In Voluspa, een oud IJslands geschrift, wordt vermeld dat in het jaar 939 de rook- en stofwolken van een langdurige vulkaanuitbarsting, het leven op IJsland bijna wegvaagden. In heel Europa waren er grote gevolgen: het bleef donker en nat, oogsten mislukten, ziektes staken de kop op. Gelukkig herstelde de natuur en kwamen er nieuwe levenskansen.

– Toen Jezus stierf, werd het een paar uur donker

Vandaag kun je ook zelf het licht even uitdoen, want het is Earth Hourvan 20.30 – 21.30 uur. Licht uit voor de aarde. Ondertussen even nadenken. Want voor je het weet veroorzaken we zelf onze duisternis, met alle gevolgen van dien.

(c) Douwe

* vannacht gaat de zomertijd in: je klok dus een uur vooruit!

Categorieën
2018

Vasten met plastic

Begin deze maand was er de week zonder vlees. Nou leef ik zelf al 1000 weken zonder vlees, dus echt veel belangstelling had ik daar niet voor. Totdat ik las dat überhaupt het bestaan van zo’n week bij mensen ergernis wekt. Want: het zou het signaal afgeven dat mensen die wel vlees eten een minder soort mensen zijn. Zie hier. Vond ik raarrrr.

Maar goed. Ieder voor zich dus. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. En laat het ook daar.

Ik moest ineens denken aan die woorden van Jezus: Wanneer jullie ​vasten, zet dan niet zo’n somber gezicht als de huichelaars, want zij doen dat om iedereen te laten zien dat ze aan het ​vasten​ zijn. Ik verzeker jullie: zij hebben hun loon al ontvangen. Maar als jullie ​vasten, was dan je gezicht en wrijf je hoofd in met olie, zodat niemand ziet dat je aan het ​vasten​ bent, alleen je Vader, die in het verborgene is. En jullie Vader, die in het verborgene ziet, zal je ervoor belonen. (Mat.6:16-18)

Niemand hoeft het te weten. Houd het maar lekker bij jezelf. Zou dit ermee bedoeld zijn? Laat geen mens iets te weten komen over je binnenkamer. Probeer de ander niet over te halen of te imponeren.

Nou ben ik best een tolerante vegetariër. Ik bak geregeld en met liefde een hamburger of iets dergelijks voor man en kinderen. Ik bedoel maar.

Maar toch wil ik je graag overhalen, nou ja goed: uitnodigen, om mee te doen aan de volgende uitdaging. De Church of England roept mensen uit om in de 40dagentijd (ok, die is bijna voorbij, maar het principe geldt natuurlijk ook na Pasen nog!) te vasten op het gebruik van plastic.

Niet omdat ik het zelf zoveel beter weet. Maar omdat ik ook zo’n zondaar ben, omdat mijn PMD-container het volste zit van alle bakken die wij hebben. En omdat als ik de enige ben die het gaat proberen het uiteindelijk niet zoveel uitmaakt. Maar wel met een glanzend gelaat. Wie doet er mee?

(c) Nienke

Categorieën
2018

Een bedroefd hart of dankbaarheid?

Even lijkt er een groot verschil te zijn tussen deze twee begrippen. Toch heb ik gemerkt dat ze een relatie met elkaar kunnen hebben.

Tijdens mijn laatste vakantie voelde ik dit namelijk dagelijks. Hier werd ik, zoals al veel vaker gebeurde, geconfronteerd met dakloze mensen. Hoe kan het dat dit onderwerp mij telkens weer zo raakt? Zelfs tijdens het schrijven van dit stukje krijg ik er kippenvel van. Misschien raakt het me zo erg omdat ik hierdoor besef hoe goed ik het wel niet heb. Je kent het wel, het gevoel van dankbaarheid. Het gevoel dat je het toch beter hebt dan je soms denkt.

Ik probeer zoveel mogelijk daklozen iets te geven. Gewoon omdat diegene het harder nodig heeft dan ik. Gewoon omdat je moet geven aan de mensen die minder hebben dan jij.

Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is: laten we stoppen met klagen en gewoon dankbaar zijn voor alles wat we hebben, voor elke dag die ons gegund is op deze mooie aarde.

(c) Joscha

Categorieën
2018

Dubbelproef

Hoewel ik claim niet bijgelovig te zijn, betrap ik mezelf er soms op toch bepaalde dingen te doen of denken die daarmee te maken hebben. Ik knip nooit mijn nagels in de avond (brengt ongeluk). En toen ik vorig jaar naar Japan vloog en ik een migraineaanval kreeg, was de eerste verklaring die me te binnen schoot mijn overleden opa, die de Japanse bezetting heeft meegemaakt.

Hoe dan ook, even geleden deed het volgende zich voor: het handvat van mijn fiets was weg. Erg vervelend, omdat het stalen stuur met winterse temperaturen en een straffe oostenwind nog veel kouder aanvoelt dan het rubberen handvat. Een van mijn eerste gedachten was: ik pak er ook wel een van iemand anders.

Een vriend van mij wees me erop dat de cyclus dan nooit verbroken zou worden omdat degene van wie ik het handvat dan zou pakken, ook weer een volgend slachtoffer zal kiezen. Daarnaast is het ook gewoon stelen. Daar zat wat in, dus ik kocht een nieuwe bij de winkel. Was maar € 3,50 dus dat viel ook wel weer mee.

Een maand later en mijn handvat is weer weg! In al mijn frustratie besluit ik nu wel een handvat van iemand anders te pakken. Enig schuldgevoel tegenover het slachtoffer én tegenover die vriend van mij, maar ach; het moest ook maar eens afgelopen zijn.

In de week daaropvolgend blijkt mijn achterband lek. IJverig ga ik mijn band plakken. Een dag nadat ik die had geplakt en weer wilde fietsen, blijkt ook het ventiel van mijn voorband zijn beste tijd te hebben gehad. Oke, oke, dat ding vervang ik ook wel even.

Het is een week later en ik loop gehaast de trap af om mijn fiets te pakken en naar college te gaan. Snel pak ik mijn fiets en scheur ik de weg op. Ik grijp naar mijn handvatten en voel met mijn ene hand het fijne rubber van mijn handvat. Ik zucht. Met mijn andere hand voel ik alleen het koude staal van mijn stuur. Ja hoor. Handvat weg.

(c) David