Categorieën
2018

Tien tips voor goed leven

  1. Neem de tijd om wakker te worden.
    Wat rekken en strekken helpt om fris aan de dag te beginnen. Sla nooit je ontbijt voor die dag over en vergeet daarbij niet het voedsel voor je ziel: een gedicht, een spreuk, even een kaars aansteken op je “altaartje”, een stukje lezen uit het Evangelie. Zo begin je met goede moed aan de nieuwe dag.
  2. Neem bewust pauzes.
    Als je eigen baas bent, maar ook als je voor een baas werkt, zorg er dan voor dat je bewust pauzes neemt. Even je gedachten verzetten, lichaam en geest ontspannen, een blokje om. Pauzes in je werk verminderen niet de arbeid die je verzet. Ze voegen wel kwaliteit toe aan je leven.
  3. Zorg voor iets in je buurt dat je goede zin geeft.
    Een foto, een bloem, een mooi steentje, gevonden of gekregen. Zorg ervoor dat het in je zicht ligt en kijk er regelmatig na met een glimlach op je lippen.
  4. Maak van goede voeding een goede gewoonte.
    Het kost wat meer. Zie het als een investering in je lichaam en geest. Het voedt goed en het voelt goed om producten te eten, waarmee niet is gerotzooid en waarvoor niet door anderen is geleden. Zo is het ook een bijdrage aan een wereld met minder lijden.
  5. Haal een vreemdeling in huis.
    Mocht je daarvoor ruimte hebben biedt die dan aan een vluchteling aan. Het is een concrete vorm van lotsverbondenheid en solidariteit. Er kan een wereld voor je opengaan. Je raakt verbonden met een andere kant van de wereld. Letterlijk en figuurlijk. Maak wel goede afspraken.
  6. Zet in op milieusparend huishouden.
    Wat voor je lichaam geldt, geldt ook voor je huis. Haal kwalitatief goede spullen binnen om het te verzorgen. Er is een keur aan producten die goed hun werk doen en niet of minder schadelijk zijn voor de wereld waarin je woont.
  7. Neem de tijd voor besluiten.
    Laat jezelf niet dwingen tot een besluit dat nog niet rijp is. Niet in je gezin en niet op je werk. Vraag een week bedenktijd. In die tijd kunnen inzichten groeien en rijpen, ook bij de anderen. Vaak kan daarna een besluit genomen worden dat door allen wordt gedragen.
  8. Thuis in de natuur.
    Breek er regelmatig even tussenuit om van de natuur te genieten. Probeer belangstelling te krijgen voor deze altijd aanwezige en geduldige buur, waarmee je wezenlijk bent verbonden. Zie het als een levend schepsel dat graag geeft, maar ook aandacht en genegenheid nodig heeft om zich zelf te zijn.
  9. Blij zijn met minder.
    Het is heerlijk af en toe iets moois voor jezelf te kopen. Probeer daarbij te voorkomen dat de dingen jou in je greep krijgen en jouw koopgedrag gaan bepalen. Je geniet meer van het moois dat je hebt als er veel ruimte of leegte om heen is.
  10. Terugzien in dankbaarheid.
    Het is mooi om ’s avonds de dag af te sluiten met een korte terugblik. Dat kan bij een glas wijn of in een meditatief moment. Laat door je heen gaan hoe het leven dat jou heeft voortgebracht je ook vandaag weer met vele draden heeft verbonden met zoveel andere levens. Voel je een deel van dat grote geheel. Alle kans dat je dankbaar in slaap valt.

Van de website van het – inmiddels naar Brabant verhuisde – Franciscaans milieuproject Stoutenburg.

Categorieën
2018

Buggy

Optimisme is mooi. Het laat je dingen zien die nog niet bestaan. Maar je rekent er op, vast, het komt er van! Daar dacht ik aan toen ik omhoog liep, voetje voor voetje, langs een ijzig glad bosbouwerspad in de Elzas. Sporen van een zware trekker gingen me voor. Hier een daar begon een bevroren stroompje water wat te druppen. En dan, gespijkerd tegen een boom: een bordje met een buggy. Dit is een pad voor ouders en kinderen. Kinderen in een wandelwagen zelfs. Sentier poussettes pad voor duwkarren.

Stilzitten nu, in een buggy: wel heel erg koud. Een buggy duwen? Dat mag dan wel een buggy-4WD zijn. En die vrolijke mensen achter de buggy, ik zie ze in gedachten al glibberen, en na elke paar stappen bepalen: welke kant van het pad is het gemakkelijkst?

Ondertussen: dankzij dat plaatje zag ik ook het voorjaar al komen. Wat een bijzondere uitzichten geef je je kind dan mee! Wat een rare bomen, en onverwachte bochten en hoeken en gaten en grotten. Dat komt, vast, straks, als het echt voorjaar is.

En nu je het zegt: ik hoor de mezen al van voorjaar zingen. Blijf het pad voor de buggy zoeken. Waar kinderen vrij kunnen leven. Waar mensen samen gaan. Soms heb je zo’n plaatje nodig om optimistisch te blijven. Een hele wereld begaanbaar voor buggies!

(c) Roel

Categorieën
2018

Bezeten van bezit?

Het zijn maar spullen, maar o wat kun je eraan gehecht zijn. Ik bijvoorbeeld aan mijn fiets. Zonder mijn rijwiel ben ik compleet onthand. Naar mijn werk zou het ineens 2½ uur lopen zijn in plaats van 30 minuten fietsen. Of minstens een uur met trein en bus. Een fietsritje is lekker voor mijn lijf, maar ook goed voor mijn hoofd; terwijl mijn benen rondpeddelen raakt mijn hoofd leeg en gaan mijn gedachten de vrije loop. Menig probleem heb ik al fietsende opgelost, ik bedacht teksten, bereidde lessen voor, maakte vele plannen. Het fietsen wekt bij mij blijkbaar creativiteit en denkkracht op.

Nee, mijn fiets wil ik echt niet kwijt. Maar hoe zit bij jou? Van welk bezit wil/kun jij geen afstand doen?

Over bezit en wat dat met je doen kan gaat een prachtig, door Harrie Jekkers gezongen, verhaal/lied.

Tip: kijk niet naar je scherm, maar sluit je ogen en laat je meevoeren. De 7½ minuut die je nodig hebt zijn om voordat je weet. Een meditatief momentje.

(c) Jeannet

Categorieën
2018

Nee, nu even niet!

Je kent het wel; zo’n week waarin je de stoeptegels van je eigen voordeur niet meer herkent. Je bent nauwelijks thuis geweest of kwam in het donker thuis waar je in de ochtend voor de zon opkwam al in je auto zat naar je werk. Dan op je werk aangekomen wordt er van alles van je verlangd en het liefst willen ze dat je dit aflevert met een dikke glimlach en in je beste kostuum.

Daarna kom je thuis en heb je in je hoofd al vijf keer een lijstje gemaakt met wat je allemaal wilt doen, want het is dan eindelijk vrijdag avond en je weekend begint!

Ik haal de post-it uit mijn zak en kras wat taken door wanneer ik met een boodschappen tas op de bank neergeploft ben. Doodmoe, maar content dat er eindelijk wat taken doorgekrast kunnen worden. Mijn ogen gaan de woonkamer rond en ik zie spinnenwebben langs de pijpen van de verwarming lopen. Ik zucht, pak de pen weer tevoorschijn en schrijf er weer een taak bij op het rommelige papiertje. Ik kom met veel tegenzin weer van de bank af om de boodschappen op te ruimen.

Wanneer dit gedaan is, loop ik terug naar de bank maar bedenk ik me dat ik zo alweer naar vriendlief ga. Ergens in mijn achterhoofd komt dat stemmetje van mijn ouders naar boven sluipen als een worm in de modder. ‘Denk je een beetje aan jezelf? Nee is ook een antwoord hè?’ Ik schud het weg, en alsof het regent slipt de worm weer dieper terug in de modder. ‘Het is vrijdag, dit betekent weekend en fun!’

De woorden zijn een stuk overtuigender dan mijn lichaam wanneer ik met veel moeite mijn trap beklim. Als een masker doe ik mijn leukste jurkje aan en tuit ik mijn lippen om er een rode lak op te smeren. Tevreden met het resultaat loop ik de trap weer af en trek ik mijn schoenen aan.

Eenmaal terug in de woonkamer vind ik daar mijn post-it die mij intimiderend aankijkt. Ik trek een triomfantelijk gezicht alsof ik mijn rivaal vernederend uitlach, pak het briefje tussen mijn vingers en als het propje de grond raakt, zit ik op de fiets richting het dorp.

‘Klaar nu. Ik heb weekend en dit weekend doe ik even helemaal niets. Dit weekend kom ik eindelijk tot rust!’ Het is een heerlijk bevrijdend gevoel. Alsof ik zojuist de volledige controle heb teruggenomen over mijn leven. Mijn onderbuikgevoel is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor euforische vlinders.

Ik drink een extra wijntje en geniet van de avond, want ik weet dat dit mijn weekend wordt en niemand weerhoudt mij ervan om dat moment te pakken. Heerlijk en in mijn ogen ook zó verdiend.

Dan gaat zaterdagochtend vroeg de telefoon. Mijn vriendinnetje ligt met hevige pijn in het ziekenhuis. Ik ben klaarwakker en sta naast het bed in een paar minuten. Zonder na te denken ren ik naar mijn kast en nog geen vijf minuten later sta ik onderaan de trap, loop ik de woonkamer in en pak ik mijn autosleutel.

Op de vloer loert mijn papieren rivaal verfrommeld naar mij. Ik hoor de post-it denigrerend fluisteren: ‘Zie je nou wel? Je hebt geen controle. Zo zit het leven nou eenmaal in elkaar, maar ga nu maar, doe wat er van je verwacht word!

Ik verbijt het nijdig. Dit is anders, dit is mijn vriendinnetje die mij nodig heeft. Ze ligt in het ziekenhuis, ik kan toch niet tegen haar zeggen; ‘Nee, nu even niet!?’

Of wel?

(c) Chloé

Categorieën
2018

Ga niet in discussie

Ga niet in discussie. Blijf beleefd. Bedank hartelijk. Dat zijn de tips die Amnesty International zijn collectanten meegeeft. Deze week is de jaarlijkse huis-aan-huis collecte. Ik doe er aan mee, in m’n eigen buurt. Een klein steentje bijdragen aan de strijd tegen onrecht, oneerlijke processen, onmenselijke behandeling.

Ik vind de reacties lastig, soms. “Moet je je mening maar voor je houden als die in jouw land niet is toegestaan.” Of: “Respecteer jouw door God gegeven overheid.” Of: “Die directeur van Amnesty heeft een veel te hoog salaris.” Auw. Ik bijt op m’n tong. Bedank beleefd  – voor niks.

Is er nou niemand die zegt dat het keigoed is dat er mensen zijn die doen wat wij zelf zouden moeten doen: opkomen tegen onrecht;  bezwaar maken tegen oneerlijke processen; vechten voor een menselijke behandeling van iedere gevangene, ongeacht zijn of haar mening of gedrag?

Waarschijnlijk ben ik veel te serieus. Ik ga zelf ook aan veel voorbij. Heel veel. Een beetje jouw normen op een ander leggen, nee da’s pas irritant.

Dan doet iemand een tientje in de collectebus. “Goed werk, dit.” Ik voel me een gezegend mens.

© Douwe

Collecte gemist? Geven kan altijd nog…