Categorieën
2021

Verlies

In de poëziegroep komen veel gesprekken op, over wat we zelf meemaken. Daar horen ook de ervaringen van dood, verlies, leegte bij. Een gedicht als dit helpt. Een van ons nam het mee. Het helpt om de doden ook zó te begraven, dat het leven zichtbaar blijft.

Marjoleine de Vos weet wat verlies is. Het is alsof je met haar meeloopt, over de begraafplaats, het zou zo maar Zeister Bosrust kunnen zijn. Of de Godsakker van de Broedergemeente, zoals hiernaast op de foto op Paasmorgen. Met aandacht en zorg.

(c) Henny

Gedachtenis

Alweer een onvoorstelbaar voorjaar.
Kastanje zet zich kleine kronen op, gras
wil gemaaid en tulpen zoeken kleur. Een geur
van wederkeer en levenslust waait aan,

En elke dag met elke wijzertik, ook nu
gaat iemand heen. We weten dat sereen,
als theorie. Totdat wie naast je staat plotseling
zijn plaats verlaat, zich opkrult en verdwijnt.

Is doodgaan wreder nu de madelieven splinternieuw
of geeft houvast juist dat de koolmees op de nestkast tikt
de merel zingende beschikt hoe vroeg de ochtend komt?
De paasmorgen breekt aan. Hij is voor altijd weggegaan.

Voor altijd opgestaan in nieuwe staat, als een verhaal.
Verloren is zijn blauwe blik, de zachtheid
van zijn stem, zijn haar. We praten met elkaar
we noemen steeds -opnieuw zijn naam

en schoffelen ons leven bij, beplanten leegte
niet te dicht want willen zicht op wat we kwijt.
De hand die de citroenboom bloeien deed, het oog dat
vrij het landschap las, ze zijn in ons nu, voor altijd.

Marjoleine de Vos (*1957) / uit: het waait (2008)

Categorieën
2021

Levenspad

Nog niet zo lang geleden fietste ik op de Sanatoriumlaan langs dit bord: “Levenspad bereikbaar”. Een prachtige contradictie met het bord ernaast: gesloten voor beide richtingen.

Ik denk dat God nooit zo’n bord zou ophangen… Gesloten… Niet toegankelijk… Onbereikbaar… Verboden… En als Hij dat wel zou doen dan hangt er vast een bord bij: Levenspad bereikbaar.

Toch ervaren veel mensen donkerte of verdriet en pijn in hun leven. Niet alles is oplosbaar, niet alles is blijheid en geluk. Duizenden mensen worstelen dagelijks met negatieve gedachten of nare stemmen in hun hoofd. En hoe krachtig het geloof ook is, depressies, burn-out en psychisch leed komt ook onder christenen voor. Soms zo heftig dat dood de enige oplossing lijkt.

De doden begraven was geen onderdeel van Mattheus’ notities van de gesprekken van Jezus met het volk. Het zevende werk van barmhartigheid is pas later toegevoegd, maar daardoor niet minder belangrijk.

Daar, bij het bord, zie ik dat het levenspad en de dood dichtbij elkaar kunnen liggen. Mijn vrouw is uitvaartondernemer en brengt dit werk van barmhartigheid dagelijks in de praktijk. Maar hoe doe je dat als de dood een ver-van-je-bed-show is? Of als je misschien zelfs wel bang bent voor de dood?

Ik dacht aan het liedje van Diggy Dex – Treur niet om mij. Hoewel het gaat om iemand die dood gaat (ooit), gaat het lied vooral over het leven. Sterker nog het is een ode aan het leven.

En als de klok luidt, bouw dan een mooi feest voor mij
Zo eentje, die door gaat, door gaat voor altijd
Mocht ik heen gaan, ergens, treur dan niet om mij
Maar proost op het leven, en treur niet om mij
Maar proost op het leven, en treur niet om mij
Maar proost op het leven, en treur niet om mij

En als de klok luidt, het tijd is
Ik zing voor de laatste keer
En als ik daar lig, in vrede
Zing deze dan nog een keer

De dood blijkt in dit liedje geen einde te zijn. Ik hoop ook dat donkerte en psychisch leed geen einde hoeft te betekenen. Dat er ondanks de eindeloosheid van nare gedachten, iemand is die tegen je zegt: Levenspad bereikbaar, dwars door alle verboden heen. Is dat geen prachtig “werk van barmhartigheid”? Iemand die tegen je zegt: “Levenspad bereikbaar… en ik loop met je mee!”

(c) Heidi

Categorieën
2021

Wildpassage

Vlakbij mijn nieuwe huis is een bos waarin ik heerlijk kan ronddwalen. Fijn vind ik het, om niet de routes te volgen maar gewoon lekker door de paden te meanderen en wel te zien waar ik uitkom. Vandaag kwam ik iets bijzonders tegen: een wildpassage. Ik had blijkbaar de grens van mijn bos bereikt, en kon onder de snelweg door naar een nieuw bos. Glibberend liep ik naar beneden, het donker in waar de modder werd vervangen door droog mul zand. Het Kruipgat door, op naar een nieuw natuurgebied. In die modder zag ik vooral heel veel fietssporen en voetsporen van de menselijke soort. Aan de overkant van het bos stuitte ik op de eerste wegwijzers: een mountainbikepad. Jammer, toch minder avontuurlijk dan ik had gehoopt.

Ik vroeg me af of het wild deze passage wel zou gebruiken. Er was veel herrie onder de snelweg en de geur van mensen zou er hangen. Wat beweegt het wild, om van het ene bos naar het andere bos te willen, over snelwegen heen of er onderdoor? Wat beweegt de mens, om deze passage ook te willen gebruiken? Moeten wij dan echt overal zijn?

De gevangenen bezoeken, is het thema van deze week. Ik moest eraan denken toen ik weer terugliep naar huis. Houden wij het wild gevangen met al onze kleine natuurgebieden? Wat kunnen we doen om hen de vrijheid terug te geven? Deze gevangenen juist minder bezoeken? Of echt aandacht vragen voor dit thema en een grotere passage maken die ruimte biedt aan allerlei passanten, menselijk en dierlijk. Wat is het meest ‘barmhartig’ volgens jou?

(c) Rianne

Categorieën
2021

Omzien

Elke zaterdag beelden die (zijdelings) raken aan het thema van die week, één van de werken van barmhartigheid. Kijk en beleef mee, wat ervaar jij bij het zien van deze beelden?

Binnen het hek vluchtelingen gevangen in Detentiecentrum Zeist, waar ze op hun uitzetting moeten wachten.  Er buiten mensen die daartegen protesteren en bloemen in de tralies steken, elke eerste zondag van de maand (nu niet in coronatijd). Ze houden vol. (Foto Opgang 2, 2021, Fred Manschot)

Paasgroeten versturen aan gevangenen in de gevangenissen in ons land. Het lijkt simpel maar je moet het wel doen.
Mensen die gevangen zitten in zichzelf, waandenkbeelden in hun hoofd, opgenomen in een inrichting. Hen bezoeken kan moeilijk zijn.
Laten wij de ‘bezoekers’ steunen.
(c) Judith

De Amerikaan Richard Avedon maakte in de jaren ‘40 van de vorige eeuw naam als a-typisch modefotograaf door niet te fotograferen in de studio, maar dynamisch buiten op locatie. Zijn iets latere portretten worden echter juist gekarakteriseerd door het wegnemen van de context, door op locatie te fotograferen in zijn mobiele studio. Voor de serie ‘Nothing Personal’ portretteert hij in 1960 op deze manier vader en zoon Hickock. Richard (Dick) Eugene Hickock, de zoon, is vermeend psychopaat en wordt in 1965 voor moord ter dood veroordeeld door ophanging. Wat blijft is een krachtig contextloos portret. Voel jij je wel eens intens vrij?
(c) Maarten

Categorieën
2021

Psalm 23

Psalm 23 is een psalm van David, misschien wel één van de bekendste uit de Bijbel. Ik las het volgens de wijze van lectio divina. Lees je ook mee?
Juist omdat het zo’n bekende psalm is, ben ik benieuwd of het nog nieuwe inzichten kan geven…

De Heer is mijn herder. Het ontbreekt mij aan niets.

psalm 23

Psalm 23 lijkt over een herder en zijn schapen te gaan. Zijn schapen voelen zich veilig bij hun herder. De herder heeft het beste met zijn schapen voor, geeft eten, drinken en biedt onderdak. Het lijkt zo simpel, en toch kan de psalm voor veel mensen houvast en troost bieden.  

De 40 dagen is een tijd waarin we letterlijk stilstaan en keren naar onszelf toe. Ons eigen leven onderzoeken en kijken naar wat echt belangrijk is. Maar het is ook een tijd waarin we meer voor een ander zou kunnen doen.

Psalm 23 biedt een stukje inkijk in ons leven, de weg die we bewandelen kan door een donker dal gaan, de schrijver vertelt geen vrees te hebben want de Heer is er, geeft moed en een uitnodiging om aan zijn tafel plaats te nemen. Maar wat mij bovenal verraste in het lezen van de psalm was dat het niet zo was dat de schrijver alles kon ontvangen en zelf daar niets voor hoefde te doen.

De Heer geeft weliswaar je alles wat je hart begeert maar je loopt wel door een donker dal, je staat wel tegenover vijanden en je krijgt zelf de keuze wat je met je leven wil doen. De schrijver kiest steeds opnieuw voor om naar het huis van de Heer terug te keren.

Juist hierin lees ik mijn eigen verantwoordelijkheid en een stukje vertrouwen wat God mij geeft. Ik mag zelf opstaan, het is mijn eigen levenspad en ook al komen er donkere stukken in voor of kom ik tegenover vijanden te staan, ik kies er steeds voor om bij God te zijn en keer terug naar het huis van de Heer. Wat kies jij?

(c) Wisa