Categorieën
2021

Vrij denken

Denkende over het project van Kerk in Actie, waaraan ik mee doe, bedacht ik me: Wanneer ben je “gevangen”? Ja, in de cel, als je iets op je kerfstok hebt.

Maar, als je niet in de cel zit, voel je je dan altijd vrij? Ook in deze pandemie? Of voel je je gevangen in je eigen huis? Niet vrij om je leven te leiden zoals je dat deed?

Je kunt ook gevangen zitten in je eigen ideeën, opvattingen. Waarom denk ik eigenlijk zó? Misschien wel een waardevolle vastenactie: daar los van komen. Je niet gevangen vóelen, maar kijken waar er mogelijkheden liggen (in deze tijd van Corona pandemie, bijvoorbeeld). Wat kan er wel?Of: klopt het hoe ik altijd denk? Hoe ziet die ander dat en hoe komt hij daarop?

Kan ik zelf buiten de vaste paden wandelen? Kan ik iemand daarin meenemen, waarvan ik merk dat die ook “vastzit”?
Dat kunnen, moet wel heel bevrijdend zijn……

Een stukje eigen ervaring daarin wil ik hier delen: ik vervang zelf de woorden “ik moet” in “ik mag” of “ik wil”. Een ander voorbeeld: “ik mag dat niet” in “ik hoef dat niet”, of “het is beter (voor mij) om dat niet te doen”.

Deze manier van denken voelt voor mij al als een bevrijding; ik merk dat ik dan zelf de regie houd.

(c) Berna

Categorieën
2021

Tijd

Hoe vaak op een dag grijpen we niet, soms ongemerkt, naar onze telefoon om te checken of er een berichtje of mailtje binnen is gekomen? Het gaat vaak gedachteloos, als in een impuls.

Twee jaar geleden ben ik (Helga) mijn telefoon vergeten mee te nemen naar onze vakantiebestemming in Slovenië. Halverwege kwam ik erachter. Ik kreeg bij de realisatie van het twee weken zonder telefoon moeten leven, bijna een paniek aanval! Hoe cold turkey wil een mens het hebben? Uiteindelijk is het me nogal mee gevallen ook al leende ik soms wel de telefoon van één van mijn gezinsleden. Bij terugkomst thuis dacht ik wel afgekickt te zijn, maar de aantrekkingskracht bleek groter dan gedacht en sloten mijn telefoon en ik elkaar al snel weer innig in de armen…

Het dubbele is dat social media en online zijn, in deze Corona tijd juist hard nodig zijn en zorgen voor verbinding waar deze real life nu soms lastig / onmogelijk is. 

We hadden het er tijdens de voorbereiding van deze tekst over dat we onze kinderen regelmatig corrigeren en aanspreken op hun telefoon gebruik, terwijl we zelf op dit vlak bepaald niet het goede voorbeeld geven…

Ongemerkt verglijdt er veel tijd als we bezig zijn met surfen, appjes lezen / schrijven, scrollen door Facebook. Het is zo verleidelijk en we hebben het idee erdoor te ontspannen. Terwijl we natuurlijk heel goed weten dat het ons niet echt ontspant en voedt, maar eerder energie weg trekt. Wat zouden we allemaal kunnen doen in de tijd die we overhouden als we de telefoon eens een paar uur? een dag? een week? niet zouden aanraken? Tijd die we kunnen besteden aan dingen waar je echt energie van krijgt! Zoals een taart bakken voor buurtgenoten, een boek lezen, een kaartje sturen, een wandeling maken met iemand die eenzaam is … Tijd om eens stil te staan bij wat en wie er echt toe doen, tijd voor reflectie en bezinning, juist in deze 40 dagen tijd. 

Wie doen er met ons mee? Wie gaat met ons de uitdaging aan? Laat je telefoon eens in de kast, weersta de verleiding te checken of er een berichtje binnen is, laat de angst achter te lopen en dingen te missen eens voor wat die is en besteed de vrijgekomen tijd aan iets voor een ander betekenen… Maar…. vergeet niet de 40- dagen site wel te volgen 😉

(c) Helen en Helga (Jongerendienst)

Categorieën
2021

Welkom terug…

Dichter Esther Naomi Perquin was cipier, in de gevangenis in Rotterdam-Noord. In haar bundel ‘Celinspecties’ schetst ze ons tientallen gevangenen. Met mededogen en liefde kijkt ze naar hen, en hun omgeving.
Alsof ze bij ieder weer denkt: ‘Ook jij bent kind van een moeder.’
De bundel sluit ze af met het beeld van de zondagavond, als ze zich weekendverlof weer melden.
‘De gevangenen bezoeken’, vroeger was dat ook: zorgen dat ze niet verhongerden. De uitdaging blijft: naar elkaar kijken met de ogen van de dichter, of zelfs: ‘Ook jij bent kind van God.’

(c) Henny

WELKOM TERUG

Ik weet hoe ze ’s avonds door de poorten binnenkomen.
Hun handen nog komvormig van de vastgehouden
kinderhoofden, hun rug geknakt naar voren.

Ze dragen in hun kleren buiten mee en etensluchtjes,
hondenharen, bier, de geur van warme vrouw en
laatste sigaretten samen, groezelige lakens.

Ik kijk naar de mannen als ze zich wassen,
zeep, stof, heimwee achterlaten.

Ik weet dat alle vrouwen bij de poorten blijven staan.
Hun jassen hoog geknoopt, de handen
in de zakken, hoofd gebogen.

Hoe mannen zwijgend verder lopen.

Esther Naomi Perquin, uit ‘Celinspecties’.

Categorieën
2021

Gevangen

Het was in mijn middelbareschooltijd. Een jaar of vijftien, zestien was ik. Een flink eind verderop, aan dezelfde lommerrijke laan waar mijn school lag, stond De Lindenhorst. Een meisjesgevangenis. Inmiddels is het complex al jaren gesloten, maar dan ‘echt’ gesloten.

Het was destijds de enige ‘rijksinrichting voor meisjes’ van Nederland. Potdicht voor buitenstaanders. In mijn herinnering waren er een kleine twintig gevangenen, verdeeld over twee groepen. De beelden van mijn geheugen zijn inmiddels, een kleine twintig jaar later, behoorlijk vervaagd. Er zaten niet alleen meisjes met een strafrechtelijk verleden. Ook meisjes met wie ‘niets meer te beginnen was’, kwamen er terecht. Afgeschreven door en in de maatschappij. Het was een echte gevangenis, weinig contact met de buitenwereld. Enkele wekelijkse telefoontjes (met een vaste telefoonlijn), bezoek en wat post. Meer niet.

Ik kwam in die tijd in contact met de geestelijk verzorger die in De Lindenhorst werkte. Ze vroeg me of ik de kerstviering van de meisjes muzikaal wilde begeleiden. Die viering zouden zij zelf voorbereiden. Ik zegde toe. En zo toog ik op een koude winteravond, vlak voor kerst, op de fiets over de donkere Verlengde Slotlaan naar De Lindenhorst. Met een kloppend hart, want ik vond het behoorlijk spannend.

De poort, de hekken, de sloten, het inleveren van je spullen bij een glazen plaat, de dikke deuren met kenmerkend zoemergeluid als ze op afstand werden geopend, nou ja: alles wat je kent uit een film wanneer iemand een gevangene bezoekt. Het gebeurde en maakte veel indruk.

Daarna kwam ik in de gemeenschappelijke huiskamer. Die was sfeervol versierd met kerstslingers, kaarsjes en nepsneeuw op de ruiten. Een grote kerstboom complementeerde het geheel. De stemming onder de meisjes was opgetogen, ze waren ook wel wat nerveus. Sommigen waren bezig met de laatste voorbereidingen van de dans of het lied dat ze straks zouden opvoeren. Anderen zetten alvast de chocomelk en het kerstbrood klaar.

De viering was bijzonder, onrustig chaotisch en verstild intiem tegelijkertijd. Het eeuwenoude verhaal van alle tijden en plekken werd voorgelezen. Ik speelde Komt allen tezamen en Stille Nacht. De meisjes zongen, dansten en vierden het Kerstfeest mee.

Na afloop zat ik met chocomelk en kerstbrood aan een tafeltje met een paar meisjes. Een van hen vertelde dat dit al de zoveelste plek was waar ze terecht was gekomen. Nergens meer welkom. Niet meer geliefd. Een doodlopende weg. Zo jong en puber als ik was, vond ik het moeilijk om daar een antwoord, laat staan enige duiding op te geven. Maar dat hoefde ook niet. Luisteren, aandacht en contact maken was op dat moment genoeg. En we waren wel echt in contact die avond.

Hoewel het afscheid nemen me zwaarder viel dan ik van tevoren had gedacht, kon ik het niet helpen om toch een zucht van verlichting te slaken toen ik weer buiten stond. Voor mij gingen aan het einde van de avond alle deuren en de grote poort weer open. Voor de meisjes bleven ze dicht. Mijn weg ging verder. En die van hen?

Een band die ik bewonder is Toto. In deze live-opname zingen ze The road goes on… Het gaat over een stip op de horizon. Over jezelf vrij kunnen breken in de breedste zin van het woord. Over realiseren dat je weg altijd verder gaat, in welke situatie je ook bent.

Toto – The road goes on

Bekijk hier een live opname van het nummer, zowaar opgenomen in onze eigen Ziggo Dome Amsterdam in maart 2018. (Ik was daar destijds bij met een vriendin, leuk zoekplaatje op 4:38! )
(c) Daniël

Categorieën
2021

Kracht

Crater Lake (Oregon USA), 1900 meter hoog, eigen panoramafoto van juni 2011

Dit meer geeft me besef van de onbarmhartige kracht van onze aarde.
Nu een sereen plaatje van een vulkanisch bergmeer.
Zevenduizend jaar geleden spatte de berg die hier stond uit elkaar in een
grote explosie van 50 miljard m3 materiaal. De overkant ligt 8 km verder en het meer zelf is 600 meter diep. Rauwe natuurkracht resulteert in ongekende schoonheid.

(c) Vincent