Categorieën
2022

Kiezen

Verterend vuur is het, als de ene mens de ander zomaar de vrijheid ontneemt. Als in liefde leven gevaarlijk lijkt en tot geweld en vernietiging leidt.

Dan moet je kiezen: hoe reageer ik. Wat kan ik doen? Hoe zorg ik dat die liefde kan blijven, versterkt wordt? Hoe geef ik de kans te openen? Hoe maak ik ruimte voor rechtvaardigheid? God, hou me vast, geef wijsheid, laat zien wat goed is.

-Marleen

Categorieën
2022

De Gids

Een liedje uit mijn jeugd. Over zoeken, vragen, je laten leiden, ruimte vinden. -Myrthe

De Gids – Willem de Vink & Harrie Nijhof (CD ‘Op zoek naar de Naam’)

“Ik trok langs verre grenzen, ik liep door niemandsland. Ik droomde van het beste, maar niets kwam uit mijn hand. Ik dacht dat ik de weg wist, ik dacht: dat gaat wel goed. Maar wat ik dacht gebeurde niet. ‘k Wist niet meer wat ik moest…

Waar moet ik heen? Wat kan ik doen? Zonder uitzicht ben ik bang dat ik een Gids, een Leidsman mis….

En tussen duizend tekens, zocht ik toen naar Gods Naam. Maar wat ik zocht dat vond ik niet, hoe moest ik verder gaan? Lang en eenzaam was de weg, de zon die ging al onder. Waar was mijn helper, waar mijn gids? Ik kon het echt niet zonder…

Toen vroeg ik het aan Jezus. En Hij zei: kijk me aan. Ik weet heel goed de weg voor jou. Ik ben hem zelf gegaan. Ja, op mijn weg kwam Jezus. Hij zei: ik ken je pijn. Ik breng je bij de Naam van God, laat Mij je Leidsman zijn…

Waar kan ik allemaal wel niet heen! Wat kan ik allemaal wel niet doen? Met zoveel uitzicht ben ik blij, want deze Gids die hoort bij mij! Ja deze Gids die hoort bij mij”

Lees hier meer over Harrie Nijhof en de CD ‘Op zoek naar de Naam’

Categorieën
2022

Je thuis voelen

Waar iemand zich thuis voelt is voor iedereen verschillend. Voor de één zal dat letterlijk de plek zijn waar hij woont. Voor de ander misschien midden in de natuur. Een derde voelt zich het meest thuis op een festival en de vierde voelt zich thuis als hij naar Santiago loopt.

In mijn werkzame jaren bij een organisatie voor dak- en thuislozen hadden wij het vaak over “je thuis voelen”. Onder elkaar als collega’s, maar ook met onze gasten in het sociaal pension. Zij hadden een dak boven het hoofd, maar wij noemden hen thuisloos. En hoe hard wij het ook wilden of probeerden, soms (misschien zelfs vaak) bleven zij hun hele leven thuisloos. Gedreven door de missie om samen “de extra mijl te gaan” wilden wij graag dat zij een huisje, een boompje en een beestje kregen. Ervoor zorgen dat iemand zich thuis voelt is echter niet altijd gemakkelijk. Het kan soms zo simpel lijken: zeggen dat iemand alle kasten open mag trekken, de schoenen uit mag doen, de voeten op tafel mag leggen, altijd mee mag eten, zich welkom mag voelen. Je thuis voelen heeft echter wellicht veel meer te maken met een keuze die men maakt. Een ander kan de randvoorwaarden voor je scheppen, een dak boven jouw hoofd geven, je te eten aanbieden, zorgen voor warmte en veiligheid. Zelf heb jij invloed of jij je thuis kunt of wilt voelen.

Het zijn zomaar wat gedachten die mij de laatste tijd bezighouden. Kijkend naar alle acties voor Oekraïners. Deze zijn natuurlijk in eerste instantie gericht op de broodnodige hulp. Een dak boven het hoofd, eten, drinken en een veilige plek om te zijn. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat deze vluchtelingen zich thuis kunnen voelen in Nederland. Plotseling ontheemd. Vervreemd van huis en haard. Weg van alles wat bekend was en nu in Nederland (of waar dan ook) moeten landen. De keuze om weg te gaan van hun eigen plek heeft voorrang gekregen, omdat die plek onveilig is. De plaats waar je terechtkomt (als je dat al van tevoren weet) is daaraan ondergeschikt. En of men zich daar thuis zal voelen? Dat maakt eigenlijk niet uit.

Ik stopte met mijn werk bij het Leger des Heils. Mede omdat ik twijfelde of ik wel moest willen dat een ander zich thuis zou voelen. Mag de ander dat niet zelf bepalen? Moet hij niet zelf bepalen waar hij zich thuis voelt of waarmee hij zich thuis voelt? Was ik niet met al mijn goeddoenerij alleen mijn eigen ego aan het strelen? Probeerde ik de ander toch niet stiekem te bekeren? Liet ik de ander wel echt in zijn waarde? Ik twijfelde of ik graag mijn keuze voor het “juiste leven” op wilde dringen aan een ander. Inmiddels kijk ik met mildere ogen. Naar mijzelf en naar hulpverlening.

Toen Jezus gevangen werd genomen, had hij weinig keus. Overgeleverd aan de grillen van het volk. Misschien hopend op een wonder of op een enkel gebaar wat Hem warmte zou geven. Op Zijn lijdensweg kwam Hij zeker mensen tegen die de keus maakten om hulp te verlenen. Door Zijn voeten te zalven, voor Hem te bidden, voor Hem op te komen, bij het kruis te waken en ook door ervoor te zorgen dat Zijn lichaam werd begraven.

Terwijl een ander zich niet thuis wil, kan of hoeft te voelen, hebben jij en ik wel een keuzemogelijkheid. Hoe wij hulpverlenen, hoe wij praten, hoe wij onze talenten gebruiken, hoe wij luisteren, hoe wij kijken, hoe wij eten geven, hoe wij onze vreemdelingen (in de breedste zin van het woord) benaderen, hoe wij … Vul zelf maar in…

Laten wij vooral ruimte houden voor de ander. Ruimte zodat hij of zij zelf de keus mag maken om zich thuis te voelen. Waar dan ook, met wie dan ook en op welke manier dan ook.

-Heidi

Categorieën
2022

Toevertrouwen

Aan het hout geslagen

Welke waarheid

wordt niet vastgespijkerd?

altijd weten – altijd wanen

de annexatie

op deuren – op papier

in regels en in vorm

klimop en mos

beklimmen

de hoogste boom

,

Welke vrijheid

wordt niet ontnomen?

door fata morgana’s van zeker weten

Het zeil zoekt de luchtstroom

over kleurrijke grenzen

-onvertelde verhalen verlangen

te worden bewoond

,

Welke liefde

wordt niet beklonken?

in wijn of edelmetaal

dwars door het handelen

dwars door het staan

,

Toevertrouwen

is vrijheid in verbinding

,

tot de prijs

van samen te gaan,

,

-Rob

Categorieën
2022

Creativiteit

In de corona-tijd hebben we moeten ervaren hoe onze keuzevrijheid werd ingeperkt. Veel kon en mocht niet om het virus goed te kunnen bestrijden. 

Toch heb ik de verstilling in die tijd ook als iets positiefs ervaren. Een avondgebed met een paar mensen in een verder lege kerk, met het late licht door de glas-in-loodramen was voor mij een bijzondere ervaring. 

De beperkingen maakte ook creatief, juist doordat mogelijkheden beperkt waren. Zo bedacht  Bob Goulder een oplossing voor zijn muzikale bijdrage tijdens de begrafenis van een vriend. Er mocht geen koor zingen. 

Ik heb het fragment met de muziek van John Rutter “The Lord bless you and keep you”, vaak teruggekeken. Bob Goulder zingt deze zegebede in een  lege kerk.  Hij vertolkt alle stemmen, ontroerend mooi.

Luister er nog maar eens naar. 

-Henny