Categorieën
2022

Rembrandt

Een televisieprogramma dat ik wel eens kijk, is Project Rembrandt. In de voetsporen van de grote meester zoeken amateurschilders naar hun eigen stijl in de schilderkunst. Rembrandt van Rijn is een voorbeeld voor de leerlingen, met de Nachtwacht als ultiem hoogtepunt.

De Nachtwacht fascineert, en elke keer kan je op het schilderij iets nieuws ontdekken, iets in ander perspectief zien. Daarvoor hoef je niet eens naar het Rijksmuseum: kijk maar eens op deze website.
of nóg gaver: tover je mobiele telefoon om tot een VR-bril. Open het filmpje en beweeg je telefoon om de video rondom te verkennen.

Jan de Jong schrijft in de Groninger kerkbode een vergelijking tussen De Nachtwacht en de Bijbel.
“Kunnen wij, na twee duizend jaar of langer, de Bijbel nog wel lezen en begrijpen zoals de mensen uit de tijd waarin de Bijbel werd geschreven? Lezen wij de Bijbel nu niet in een heel ander licht, net zo als wij de Nachtwacht nu zien in een heel ander licht? “.

Zijn antwoord kort en duidelijk: ja.
Steeds weer opnieuw zijn de oude teksten een voorbeeld van en inspiratie voor hoe we als mens kunnen leven. Iedere keer met een nieuwe blik, een ander perspectief.

Na het wassen van de voeten roept Jezus op om zijn voorbeeld te volgen: “Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief.
Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn. ” (Joh 13: 34-35).

In de voetsporen van de grote meester, allemaal met een eigen stijl, spoor van liefde!
– Jorika

Categorieën
2022

Beerschoten

Daar loop je dan, het onbekende tegemoet, ergens op een ochtend in de beeldentuin van Landgoed Beerschoten. Een plek waar ik graag kom en altijd kan genieten van wat er is. Iets wat ik ook graag doorgeef. En denk je dat ik het voorbeeld ben? Erf de ogen van je kind zingt Spinvis. Zo makkelijk kan het zijn…

– Maarten

Categorieën
2022

Zwerfvuil

Zwerfvuil, niet alleen op straat, ook in de natuur. Ergernis. Ik begon met opruimen, eigenlijk alleen in het bos, waar niemand me zag. Waarom? Was het schaamte? Ik wil geen uitslover zijn. Allerlei gedachten kwamen voorbij: waarom doe je dit, laat ieder zijn eigen zooi opruimen, het is onbegonnen werk. Zo af en toe liep ik met mijn plastic zakje langs de openbare weg. Speurend naar glas en blik. Het voelde ongemakkelijk. Waar het opruimen in het bos voldoening begon te geven kwam midden in de bewoonde wereld de twijfel weer opzetten. Wat denken mensen wel van mij. Dit moet de gemeente toch bijhouden. Voel ik me soms te goed om rommel van anderen op te rapen. Deze gedachten bleven prikken en steken totdat ik andere vuiloprapers tegenkwam. In alle rust en zo te zien ook met plezier vulden zij hun afvalzak. We hebben een praatje gemaakt. “Wij doen wat we kunnen en dat geeft voldoening”. Ik had bewondering voor deze mensen. Voor mij waren zij een voorbeeld. Zo kan het dus ook. Sindsdien heb ik een klein stukje openbare weg geadopteerd en probeer dat schoon te houden. In alle rust, zonder ergernis en in de wetenschap dat ook ik voor anderen een voorbeeld kan zijn.

-Tineke

Categorieën
2022

Kijk rond

God, hoe kunnen we leven, hoe komen we verder? Je gaf Jezus als voorbeeld. Nee, ik moet je niet nadoen, het is geen spelletje ‘alles doen wat Moedertje doet’. Je bent aanwezig in wat ik zie, wie ik zie – en je daagt me uit te zien wat nodig is en te doen wat ik kan doen, ook dichtbij, ook het gewone. Zoals Jezus de voeten van zijn leerlingen waste. Zorgen dat voeten schoon zijn zal het niet zijn hier, met al die keurige sokken en schoenen. Maar dat stuk plastic in de natuur, dat elastiekje dat ik daar zie liggen – dat kan ik meenemen en zorgen dat geen vogel er in stikt, geen diertje verstrikt raakt. En… vul maar in, kijk maar rond, weet of probeer wat je kan en ook wat je niet kunt. En ik kijk rond en geniet van wat kan leven, groeien – vogels, bomen en mensen. God om mij heen, God in mij.

-Marleen

Categorieën
2022

Voorleven

Het mooie aan Jezus in het verhaal van de voetwassing is dat hij voorleeft. Hij laat praktisch zien hoe je met elkaar in liefde kunt leven. Hoe je elkaar dient, hoe je op je knieën kunt gaan voor je vrienden, hoe je als voorbeeld voor elkaar kunt zijn.

Bij dit verhaal moet ik erg denken aan opvoeding. Opvoeding is wat mij betreft niet veel anders dan voorleven. Wij, als ouders, leven vóór welke normen en waarden we de kinderen meegeven. Hoe we omgaan met situaties, wat we belangrijk vinden, hoe we met elkaar communiceren. Jonge kinderen kopiëren veel en zo gebeurt het regelmatig dat ik mezelf hoor praten als een van de kinderen op een bepaalde manier reageert. Vooral de jongste is een soort boemerang en geeft alles terug wat wij ooit of regelmatig zeggen. “Oh, bedoel je…, zeker weten, sorry hoor, het spijt me, oke dan”.

In plaats van vragen of verlangen dat de kinderen netjes dankjewel zeggen als ze bij de kaasboer een plakje kaas krijgen, zeg ik enthousiast: dank u wel! Op die manier laat ik zien dat het beleefd is om te bedanken als je iets krijgt. Dat is in andere situaties niet altijd het geval. Ik kan regelmatig denken: voel je vrij in je lichaam, uit je vrij, beweeg je vrij. Maar dan realiseer ik me weer: voel en kan ik dat zelf wel? Daarom ben ik op een gegeven moment gaan dansen met de kinderen. Soms een beetje uit mijn comfortzone, vrij bewegen op muziek, na het eten. We ontdekken onszelf en elkaar, volgen, leiden. Een mooi spel.

Soms geef ik ook het slechte voorbeeld. Vanuit opgelopen frustratie heb ik wel eens iets hard op de grond gesmeten wat toen kapot ging. Ai, slecht voorgeleefd, want ik wil ze juist meegeven dat ze op een andere manier hun frustratie kunnen uiten. Aan de andere kant; je kunt als ouder, als mens, niet perfect zijn. Soms doe je dingen die je achteraf gezien liever niet had gedaan of gezegd. Ook dat leef ik voor. Door te laten zien dat iedereen ‘fouten’ maakt en dat we altijd weer met elkaar kunnen verbinden. Want daar draait het wat mij betreft altijd om: verbinden met jezelf, met de ander, met God.

Door je knieën gaan, op ooghoogte van elkaar komen, net zoals Jezus deed. Net zoals we bij kinderen doen, om meer te verbinden.

-Hannina