Het was maar een beetje as, die de duim van de voorganger op mijn voorhoofd veegde. Twee vegen. Een kruis. “Dat wij weer weten dat wij gemaakt zijn uit stof van de aarde”, zei hij, “en leven van de adem van God.” Hij sloeg me op de schouder als om me moed te geven voor deze veertig dagen. Niet echt heel toegankelijk, dat ritueel tijdens die viering in een kerk. Maar toch een krachtig gebaar. Het is niet erg om af en toe wat kleiner te worden.
[wpdevart_youtube]m4XScYr3Vl4[/wpdevart_youtube]
Van vasten in de aanloop naar Pasen komt in onze tijd niet veel meer terecht. Maar dagelijks even stilstaan, een goede gedachte ontvangen, een goede daad doen…
Mwah, daar ben ik wel voor in. Jij ook?
© Douwe van Barneveld
3 reacties op “Ashes to ashes”
Ik was er (ook) vanavond. Het gebaar van de as op mijn voorhoofd raakte me. De mooie muziek ook. Een van de voorgangers, Corja, vroeg ons om na te denken wie we zijn. Wat onze identiteit is. Zijn we meer dan ons burgerservicenummer? Hoe verhouden we ons tot elkaar? En tot God? Ook zei ze dat niemand op de wereld is gekomen als ‘enige’ mens, als mens alleen, maar dat de wereld een ‘mensenland’ is. En we zongen over God die de chaos aan het begin van de wereld omboog tot dat mensenland. Nog 40 dagen de tijd om hierover verder te denken…
Ik was er ook die viering, dienst vond ik mooi, preek aansprekend. Vreemd genoeg had ik op het moment van het askruisje daar geen behoefte aan.
Vastentijd: ik neem mezelf altijd zoveel voor geen vlees eten, minder de auto gebruiken, meer meditatieve momenten voor mijzelf.
Dank Douwe dat het ook in kleine dingen kan opstarten (?) dat geeft weer moed..
Vandaag weer een nieuwe dag, een nieuw begin.
De stilte heeft je het meest te zeggen.